Cabaretier Thijs van de Meeberg kruipt in de huid van comedian Richard Gadd, die vijf jaar lang werd gestalkt. Na het wereldwijde succes van de Netflix-hit Baby Reindeer komt dit waargebeurde, aangrijpende én geestige verhaal naar de Nederlandse theaters. Een verhaal over grenzen aangeven, de zoektocht naar bevestiging, en de eenzaamheid achter het leven van de comedian.
Hoe is het voor jou om als cabaretier opeens een ‘toneelrol’ te spelen?
Thijs: ‘Heel spannend. Als cabaretier vertel ik over dingen die ik zelf heb meegemaakt met een vraag aan het publiek in mijn achterhoofd: ‘Is wat mij is overkomen normaal? Heb ik goed gehandeld?’ Het verhaal van een ander vertellen is ‘not done’ als cabaretier. En nu doe ik in deze voorstelling net alsof ik gestalkt ben, terwijl ik daar nul ervaring mee heb. Dat is wennen, maar ik vind het een supermooie kans om iets nieuws uit te proberen op het podium. En ik heb tijdens de korte try-outs op Festival Boulevard in Den Bosch al gemerkt dat het helemaal niet zoveel uitmaakt: je eigen teksten of die van een ander. Na 10 voorstellingen voelde het niet meer als het verhaal van iemand anders en merkte ik dat ik op dezelfde manier als bij mijn soloprogramma’s contact heb met de mensen in de zaal.’
Waarom wil jij dit verhaal graag vertellen?
Thijs: ‘Het gaat voor mij over een kwetsbare kant van mannen. Dat is toch een beetje taboe nog. Het is een heel intiem verhaal, waarin je een inkijkje krijgt in de onzekerheid en worsteling van het personage. Richard werkt in een café en geeft een vrouw die overstuur binnenkomt een kopje thee. Dat is een doodgewoon, klein, lief gebaar en dat loopt verschrikkelijk uit de hand. Hij merkt wel dat zij een beetje eigenaardig is, maar hij voelt zich ook gevleid als ze verliefd op hem wordt, waardoor hij haar niet afkapt. Dat is heel menselijk, maar het wordt een nachtmerrie. Hij verliest compleet de controle over zijn leven, terwijl hij alleen maar gewoon aardig wilde zijn met een kopje thee. Het gaat wat dat betreft ook over mhet verlangen naar bevestiging en hoe dat mis kan gaan als je geen grenzen aangeeft. En het mis natuurlijk extra leuk dat dat verlangen naar bevestiging ook naar voren komt in zijn gestuntel met zijn carrière als comedian.’
Herken jij dat gestuntel als comedian?
Thijs: ‘Zeker! Het gaat over hoe zwaar het is als je begint aan je carrière. Hoe je stad en land afreist naar kroegen waar niemand op je zit te wachten. Totaal de verkeerde plekken om bevestiging te krijgen, maar je staat er wel omdat je hoopt op succes. Dat is echt vreselijk eenzaam en troosteloos. Ik heb zelf bij een van mijn allereerste programma’s wel eens met een gigantisch decor van karton in een trein gezeten; kwam ik aan in de kroeg waar ik moest spelen, bleek er helemaal geen ruimte voor dat decor, ik moest op een piepklein podiumdeel gaan staan met een microfoon in een stoffig hoekje, terwijl niemand zin had in mijn voorstelling. Het mooie in dit stuk is dat die opstart van een carrière zo rauw en schrijnend wordt verteld als-ie is. Dat is voor mij heel herkenbaar en troostend, en ook geestig vanwege de zelfspot. Maar ik denk dat de voorstelling dat voor iedereen is, juist omdat zoeken naar succes en bevestiging zo menselijk is en grenzen aangeven zo moeilijk kan zijn.’
In wat voor decor sta je nu? Moet je daar ook mee de trein in?
Thijs: ‘Nee, gelukkig niet. Het decor is een soort bar met veel glas, ontworpen door Calle de Hoog, en daar heeft Frouke ten Velden videoprojecties bij gemaakt. Chris Koopman heeft een geluidsdecor ontworpen. Het decor, de video en het geluid vormen mijn tegenspeler en sluiten me als het ware steeds meer in. Martha, de stalker, is alleen te horen, bijvoorbeeld in voicemailberichten. Ook dat is voor mij nieuw, dat er zoveel medemakers zijn. Superfijn om zo samen te werken, ook met Hanneke Braam natuurlijk, de regisseur.’