Keefman

Jack Wouterse
do 2 mrt 20:15
Posthuis Theater, Heerenveen
Theaterzaal
2 mrt
20:15
Kaarten

Het woedende en onmachtige relaas van psychiatrisch patiënt Keefman

Over de voorstelling

Na ruim twintig jaar speelt Jack Wouterse opnieuw de solo ‘Keefman’, naar het boek van Jan Arends. De steracteur vertelt het indringende verhaal van psychiatrisch patiënt Keefman, die gevangen zit in zichzelf. Hij wil weg uit de inrichting aangezien hij niet gek is, maar zodra hij genezen wordt verklaard keert hij op een holletje terug, omdat de buitenwereld een gekkenhuis blijkt.

In een woedend relaas spreekt Keefman zijn zwijgende psychiater aan, laat hem retorisch alle hoeken van de kamer zien en verwijt hem én de wereld elk denkbaar zuchtje tegenwind. Met zijn wendbare geest is hij de psychiater voortdurend te slim af en als een acrobaat beweegt hij zich tussen het kweken van sympathie en het opwekken van ergernis. Net als je denkt dat hij tot een heldere zelfanalyse komt, neemt de rebel in hem het over, die elke nuance woedend vernietigt. Is Keefman een pathologisch geval? Of een angstige man die uiteindelijk wel zijn weg in de buitenwereld zal vinden?

Interview met Jack Wouterse

Waarom Keefman, nú?

Het is een beestachtig goede tekst, waar ik nog meer lagen en diepte in zie dan zo'n 23 jaar geleden, het zijn nog meer mijn woorden. 'T is recht voor zijn raap: woedend, schreeuwend, knallend! Ik heb een hekel aan het begrip 'de zwakken in de samenleving, wat nou zwak? Ja, een zwak ontwikkeld conformisme, het vermogen binnen de lijnen te kleuren. Maar het is wel die groep die Keefman een stem geeft. Er is eigenlijk - letterlijk en figuurlijk- geen plaats voor ze, maar ik maak plaats. Dat is broodnodig in het na coronatijdperk waar de mensen in de marge nog marginaler lijken te worden.

Jij en humor zijn prettig verbonden. Hoe leuk is Keefman?

Je kan om of met Keefman heel erg lachen. Maar de kleur is zwart, inktzwart. Dus als je in de buurt komt van zijn eenzaamheid dan vergaat het lachen je. Het is een zwaar drama met komische speldenprikjes.

Wat vraagt het van het publiek?

Empathie! Interesse in een querulant met zielenpijn. Begrip voor het ‘Ik tegen de rest van de wereld’ gevoel van Keefman. Ik ben niet zo'n grote fan van langdurige nagesprekken, maar bij Keefman is het soms bittere noodzaak. Niet door specialisten met een neiging tot problematiseren, maar door mensen die het publiek een stem kunnen geven of door mensen met een originele invalshoek. Psychiater Bram Bakker bijvoorbeeld die eens op een enthousiasmerende manier ‘Who is afraid of Virginia Woolf’ analyseerde als kunstwerk en als psychiatrische case-study.

Uit de recensies

Trouw in 1999:
“Een enscenering die ontroert, nergens larmoyant wordt en – dat geldt als grootste compliment – in zijn tragiek niet log maar licht en bovenal geestig is.”

de Volkskrant in 1999:
“Wouterse overrompelend in monoloog.”

Credits

Tekst: Jan Arends | met, van en door: Jack Wouterse